ARTIK SÖZ DEĞİL, EYLEM ZAMANI: GAZZE’DE ÇOCUKLAR AÇLIKTAN ÖLÜYOR!

Gazze’de insanlık her geçen gün biraz daha can çekişiyor…

Dünyanın gözü önünde çocuklar, sadece açlıktan ölüyor. Ne bomba sesleri ne kurşun yaraları; bu kez bir lokma ekmek, bir yudum su uğruna can veriyorlar. Bu bir savaş değil; bu bir sessiz soykırım!

Sözde insan hakları savunucusu, özgürlük ve demokrasiden bahseden dünya devletleri, İsrail’in Gazze’de işlediği insanlık suçlarına gözlerini kapatmış durumda. Avrupa ülkeleri, yıllardır örnek gösterilen medeniyet söylemleriyle sınıfta kalmışken, kendini lider ilan eden küresel güçler, çocukların göz göre göre açlıktan ölmesine sessiz kalıyor. Utanç büyüyor, insanlık susuyor.

Gazze’ye yardım konvoyları engelleniyor, çocuklar yiyecek bir parça ekmek, içecek bir damla su bulamıyor. Anne karnında bebekler açlıktan can verirken, vicdanı olan her kalp paramparça oluyor.

Artık bıçak kemiğe dayandı. Gazzeli çocuklar ölüme terk edildi.

Bir ümmetin yüreği yanıyor… Her yeni ölüm haberinde içimizden bir parça daha kopuyor.

Bugün Gazze için sadece üzülme değil, eyleme geçme günüdür.

Sözler bitti… Dualar gözyaşına karıştı…

Gerekiyorsa savaşalım!

Gerekiyorsa Türk’ün tokadını bir kez daha insanlık için vuralım!

Çünkü zulme sessiz kalan, dilsiz şeytandır.

Gazze artık dayanacak gücünü yitirdi.

Utanacak olan biziz.

Ya şimdi bir şey yaparız…

Ya da tarihin kara sayfalarına hepimiz birlikte gömülürüz…